خداوندا نمي دانم در اين دنياي وانفسا

كدامين تكيه گه را تكيه گاه خويشتن سازم!

نميدانم! نمي دانم خداوندا

در اين وادي كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جاي خوش دارد

كدامين حالت و حال و دل عالم نصيب خويشتن سازم!!!

نمي دانم خداوندا!!!

به جان لاله هاي پاك و والايت نمي دانم

دگر سيرم خداوندا

دگر گيجم خداوندا

خداوندا تو راهم ده

پناهم ده

اميدم ده خداوندا

كه ديگر نا اميدم من و

ميدانم كه نوميدي ز درگاهت گناهي

بس ستمبار است و ليكن من نميدانم دگر پايان پايانم

هميشه بغض پنهاني گلويم را حسابي در نظر دارد و مي دانم

چرا پنهان كنم در دل؟

چرا با كس نمي گويم؟

چرا با من نمي گويند ياران رمز رهگشايي را؟

همه ياران به فكر خويش و در خويشند. گهي پشت و گهي پيشند

ولي در انزواي اين دل تنها . چرا ياري ندارم من . كه دردم را فرو ريزد

دگر هنگامه ي تركيدن اين درد پنهان است

خداوندا نمي دانم

نمي دانم

و نتوانم به كس گويم

فقط مي سوزم و مي سازم و با درد پنهاني بسي

من خون دل دارم.

دلي بي آب و گل دارم.

به پو چي ها رسيدم من

به بي دردي رسيدم من

به اين دوران نامردي رسيدم من

نميدانم

نمي گويم

نمي جويم

نمي پرسم

نمي گويند

نمي جويند

جوابي را نمي دانم

سوالي را نمي پرسند و از غمها نمي گويند

چرا من غرق در هيچم؟

چرا بيگانه از خويشم؟

خداوندا رهايي ده

كلام آشنايي ده

خداوندا پناهم ده


دل گمگشته ي من را نشانم ده

شنیده ام که تو عکس شکسته می کشی با رنگ

اگر حقیقت است بیا من شکسته ام بی سنگ

مرا تو ساده بکش با تمام سادگی ام

و تلخ و تلخ و تکیده ولی کمی پر رنگ

مرا به رنگ روشن صد التماس تیره بکش

کنار کوچه بن بست و خالی از آهنگ

اگر تو معنی پرپر زدن ندانستی

پرنده ای بکش و یک قفس ولی دل تنگ

قرار هر دوی ما بر مدار ماندن بود

ببین که بی قرار توام هنوز بی نیرنگ

مرا تو خسته بکش، پاره کن شکسته بکش

شکسته از دل سنگی و خسته از دل تنگ

زندگی باید کرد !
گاه با یک گل سرخ
گاه با یک دل تنگ
گاه با سوسوی امیدی کمرنگ
زندگی باید کرد !
گاه با غزلی از احساس
گاه با خوشه ای از عطر گل یاس
زندگی باید کرد !
گاه با ناب ترین شعر زمان
گاه با ساده ترین قصه یک انسان
زندگی باید کرد !
گاه با سایه ابری سرگردان
گاه با هاله ای از سوز پنهان
گاه باید روئید
از پس آن باران
گاه باید خندید
بر غمی بی پایان
لحظه هایت بی غم ............
روزگارت آرام ........

اگر نمی توانی بلوطی بر فراز تپه ای باشی

بوته ای در دامنه باش

ولی بهترین بوته ای باش 

که در کنار راه روییده

اگر نمی توانی درخت باشی ، بوته باش

اگر نمی توانی بوته باشی 

علف کوچکی باش 

و چشم انداز کنار شاه راهی را شادمانه تر کن

اگر نمی توانی نهنگ باشی

فقط یک ماهی کوچک باش

ولی بازیگوش ترین ماهی ِ دریاچه

در این دنیا برای همه کاری هست ؛ 

کارهای بزرگ ، کارهای کمی کوچک 

و آنچه وظیفه ماست ، چندان دور از دسترس نیست

اگر نمی توانی شاه راه باشی ، کوره راه باش

اگر نمی توانی خورشید باشی ، ستاره باش

با بردن و باختن ، اندازه ات نمی گیرند

هر آنچه هستی بهترین باش. . .

حرمت اعتبار خود را هرگز در میدان مقایسه با دیگران مشکن،که ما هر یک

یگانه ایم موجودی بی نظیر و بی تشابه

 
و آرمانهای خویش را به مقیاس معیارهای دیگران بنیاد مکن تنها تو میدانی

که بهترین در زندگانیت چگونه معنا میشود.

از کنار آنچه با قلب تو نزدیک است آسان مگذر بر آن چنگ درانداز، آن چنان

 که بر زندگی خویش ،که بی حضور آنان ، زندگی مفهوم خود را از دست

میدهد .

با دم زدن در هوای گذشته و نگرانی فرداهای نیامده فرصت زندگی امروز را

از دست نده

زندگی را مگذار که از لابلای انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر شود.

 هر روز همان روز را زندگی کن و بدینسان تمامی عمر را به کمال زیسته ای.

 و هر گز امید از کف مده و آنگاه که چیز دیگری برای دادن در کف داری همه

 چیز در آن لحظه به پایان می رسد که قدمهای تو باز می ایستد .

و هرگزهراسی به خود راه مده و از پذیرفتن این حقیقت که هنوز پله ای تا

کمال فاصله باشد برخیز و بی هراس خطر کن در هر فرصتی بیاویز ، و هم

 بدین سان است که به مفهوم شجاعت دست خواهی یافت .. 

آنگاه که بگویی دیگر نخواهمش یافت عشق را از زندگی خویش رانده ای

گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر،با اعتماد زمان حال ات را بگذران و

 بدون ترس برای آینده آماده شو.

.زندگی شگفت انگیز است فقط اگربدانید که چطور زندگی کنید

مهم این نیست که قشنگ باشی ، قشنگ اینه که مهم باشی!

حتی برای یک نفر

 . کوچک باش و عاشق... که عشق می داند آئین بزرگ کردنت را

 بگذارعشق خاصیت تو باشد نه رابطه

خاص تو باکسی

 موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه ی پایان رسیدن

فرقى نمی کند گودال آب کوچکى باشى یا دریاى بیکران... زلال که باشى، آسمان در توست .

 برای رهائی از گذشته با خود بخوان :

من بازتابی از خاطراتم هستم. من جهانٍ در حالٍ گذار هستم.

من جهانی هستم که در شرف زاده شدن است! من میخواهم که دویاره متولد شوم .. اینبار جوری دیگر...

همواره اینرا با خود بخوان :

رویاها تجدید نشدنی است ؛ مهم نیست سن و شرایط ما چیست ، مهم آنست که هنوز توانائی های دست نخورده ای در درون ما وجود دارند و زیبائی تازه ای در انتظار ظهور است!

آموخته ام این عشق است که زخم ها را شفا می دهد نه زمان.

  چنان دل كندم از دنیا كه شكلم شكل تنهایست
ببین مرگ مرا در خویش  كه مرگ من تماشایست
مرا در اوج میخواهی تماشا كن ,  تماشا كن
دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا كن 
در این دنیا كه حتی ابر ها هم نمیگرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها
فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالیست قلم خشكیده در دستم
گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یك به یك رفتن مرا با خود رها كردند
همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند
شگفتا از عزیزانی كه هم آواز من بودند

دلم گرفته از این روزگار دلتنگی
گرفته اند دلم را به کـار دلتنگی

دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
گــــرفت آینــــــه ام را غـبار دلتنگی

شکست پشت من از داغ بی تو بودنها
به روی شـــــانه دل مانـــد بار دلتنگی

درون هاله ای از اشک مانده سرگردان
نگاه خســـــــته مـــن در مدار دلتنگی

از آن زمان که تو از پیش دلم سفر کردی
نشسته ایم من و دل در کـــــنار دلتنگی

دگر پرنده احساس مــن نمی خواند
مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی

بیا که ثانیه ها بی تو کند می گذرد
بیا که بگذرد این روزگـــــار دلتنگی

همچـو نِـی می نالـم از سودای دل
آتـشـی در سـیـنه دارم جـای دل

مـن که با هر داغ پیـدا سـاخـته ام
ســوخـتـم از داغ نــا پـیـدای دل

همچو موجم یک نفس آرام نیست
بس که طوفان زا بود دریای دل

دل اگـر از مـن گـریـزد وای مــن
غـم اگـر از دل گــریـزد وای دل

مــا ز رســوایـی بـلـنـد آوازه ایــم
نامور شد هر که شد رسوای دل

در میان اشک نومیدی رهـیـسـت
میخـنـدم از امـیــدواری هـــای دل

تو غربتی كه سرد تمام روز و شبهاش
غریبه از من و ما عشق من عاشقم باش
عشق من عاشقم باش تن به شب نبازم
با غربت من بساز تا با خودم بسازم

تو خواب عاشقارو تعبیر تازه كردی
كهنه حدیث عشق و تفسیر تازه كردی
گفتی كه از تو گفتن یعنی نفس كشیدن
از خود گذشتن من یعنی به تو رسیدن
قلبمو عادت بده به عاشقانه مردن
از عشق زنده بودن از عشق جون سپردن
وقتی كه هق هق عشق ضجه احتیاجه
سر جنون سلامت كه بهترین علاجه

عشق من عاشقم باش اگر چه مهلتی نیست
برای با تو بودن اگر چه فرصتی نیست
عشق من عاشقم باش نذار بیفتم از پا
بمون با من كه بی تو نمی رسم به فردا

عشق من عاشقم باش
عشق من عاشقم باش

 دلا شب ها نمی نالی به زاری
سر راحت به بالین می گذاری
تو صاحب درد بودی ناله سر کن
خبر از درد بیدردی نداری
بنال ای دل که رنجت شادمانی است
بمیر ای دل که مرگت زندگانی است
میاد آندم که چنگ نغمه سازت
ز دردی بر نیانگیزد نوایی
میاد آندم که عود تار و پودت
نسوزد در هوای آشنایی
دلی خواهم که از او درد خیزد
بسوزد عشق ورزد اشک ریزد
به فریادی سکوت جانگزا را
بهم زن در دل شب، های و هو کن
و گر یارای فریادت نمانده است
چو مینا گریه، پنهان در گلو کن
صفای خاطر دل ها ز درد است
دل بی درد همچون گور سرد است

 تنهایی ام را با تو قسمت می كنم سهم كمی نیست
گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست
 غم آنقدر دارم كه می خواهم تمام فصلها را 
 بر سفره ی رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست
بر سفره ی رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست
حوای من بر من مگیر این خودستانی را كه بی شك
تنهاتر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست
آیینه ام را بر دهان تك تك یاران گرفتم
 تا روشنم شد : در میان مردگانم همدمی نیست
 همواره چون من نه : فقط یك لحظه خوب من بیندیش
لبریزی از گفتن ولی در هیچ سویت محرمی نیست
من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم
شاید به زخم من كه می پوشم ز چشم شهر آن را
 دردستهای بی نهایت مهربانش مرهمی نیست
 شاید و یا شاید هزاران شاید دیگر اگرچه
 اینك به گوش انتظارم جز صدای مبهمی نیست

تو رفتی و در سکوت کلبه عشق

نیمه شب آواره و بی حس و حال

    درسرم سودای جامی بی زوال

      پر سه ای آغاز کردیم در خیال

        دل به یاد آورد ایام بسیار

  از جدایی یک دو سالی می گذشت  

    یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

      دل به یاد آورد اول بار را

        خاطرات اولین دیدار را

          آن نظر بازی آن اسرار را

            آن دو چشم مست آهو وار را

  همچو رازی مبهم و سر بسته بود

    چون من از تکرار او هم خسته بود

      آمد و هم آشیان شد با من او

        همنشین و هم زبان شد با من او

          خسته  جان بودم که جان شد با من او

            نا توان بود و توان شد با من او

              دامنش شد خوابگاه خستگی

                این چنین آغاز شد دلبستگی

  وای از آن شب زنده داری تا سحر

    وای از آن عمری که با او شد به سر

      مست او بودم ز دنیا بی خبر

        دم به دم این عشق می شد بیشتر

          آمد و در خلوتم دم ساز شد

            گفتگو ها بین ما آغاز شد

  گفتمش،گفتمش در عشق پا برجاست دل

    گر گشایی چشم دل زیباست دل

      گر تو زورقبان شوی دریاست دل

        بی تو شام بی فرداست دل

          دل ز عشق روی تو حیران شده

            در پی عشق تو سرگردان شده

  گفت،گفت در عشقت وفادارم بدان

    من تورا بس دوست می دارم بدان

      شوق وصلت را به سر دارم بدان

        چون تویی مخمور خمارم بدان

          با تو شادی می شود غم های من

            با تو زیبا می شود فردای من

  گفتمش عشقت به دل افزون شده

    دل ز جادوی رخت افسون شده

      جز تو هر یادی به دل مدفون شده

        عا لم از زیباییت مجنون شده

  برلبم بگذاشت لب یعنی خموش

    طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

      در سرم جز عشق او سودا نبود

        بحر کس جز او در این دل جا نبود

          دیده جز بر روی او بینا نبود

            همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

              خوبی او شهره آفاق بود

                در نجابت در نکوهی ماه بود

  روزگار،روزگار اما وفا با ما نداشت

    طاقت خوشبختی  ما را نداشت

      پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

        بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

          آخر این قصه هجران بود و بس

            حسرت و رنج فراوان بود و بس

              یار مارا از جدایی غم نبود

                در غمش مجنون و عاشق کم نبود

                  بر سر پیمان خود محکم نبود

                    سهم من از عشق جز ماتم نبود

  با من دیوانه پیمان ساده بست

    ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

      بی خبر پیمان یاری را گسست

        این خبر ناگاه پشتم را شکست

          آن کبوتر عاقبت از بند رست

            رفت و با دلدار دیگر عهد بست

  با که گویم آنکه هم خون من است

    خسم جان و تشنه ی خون من است

      بخت بد بین وصل او قسمت نشد

        این گدا مشمول آن رحمت نشد

          آن طلا حاصل به این قیمت نشد

  عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

    با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

      از غمش با دود و دم هم دم شدم

        باده نوش غصه ی او من شدم

          مست و مخمور و خراب از غم شدم

            ذره ذره آب گشتم کم شدم

              آخر آتش زد دل دیوانه را

                سوخت بی پروا پر پروانه را

  عشق من ،عشق من از من گذشتی خوش گذر

    بعد از این حتی تو اسمم را نبر

      خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

        دیشب از کف رفت فردا را نگر

          آخر این یکبار از من بشنو پند

            بر من و بر روزگارم دل نبند

              عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

                عشق دیرین گسسته تار و پود

                  گر چه آب رفته باز آید به رود

                    ماهی بیچاره اما مرده بود ...

            بعد از این هم آشیانت هر کس است 

                  بعد از این هم آشیانت هر کس است 

                        باش با او یاد تو مارا بس است....!!!!

                            هر چي تو دنيا غمه مال منه،

                                  روزي هزار بار دل من ميشكنه!

 دلم گرفته آسمون نمیتونم گریه کنم 

  شکنجه میشم از خودم نمیتونم شکوه کنم 

 انگاری کوه غصه ها رو سینه ی من اومده 

آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

  دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم 

 تو روزگار بی کسی یه عمر که دربدرم

 حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم 

  من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم 

  دلم گرفته آسمون یکم منو حوصله کن

    نگو که از این روزگار یه خورده کمتر گله کن 

  منو به بازی میگیره عقربه های ساعتم 

  برگه تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم 

 آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن 

 نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن

ای خدا
             ای خدا
                            ای خدا

                                                     ای خدا
                                                                           ای خدا...............

 ای زندگی دیگر بس است  افكار   بی درمان  تو

صبرم ز جانم رفته است   از دست   رویاهای تو

ای زندگی با درد دل هر روز و شب سر كرده ام

جانم برو  من  خسته ام  از این  همه   افكار تو

  آی خدا دلگیرم ازت

                 آی زندگی سیرم ازت

                               آی زندگی میمیرمو

                                      عمرمو میگیرم ازت                                            

  چه اعتراف تلخیه

                       انگار رسیدم ته خط

                                 وقت خلاصی از هوس

                                                    آی دنیا بیزارم ازت
                                        ازت..
                                                  ازت...
                                                             ازت......